Linda Robaye

Ik ben een kunstenaar die expressie geeft aan haar intuïtie, gevoelens en emoties
en die het belangrijk vindt om haar verhaal te vertellen, te delen.

Een leraar/teacher/gids naar een verhoogd bewustzijn.
Ik ben gepassioneerd door en voor het leven. Vrijheidgelijkwaardigheid en acceptatie zijn belangrijke waarden in mijn leven.
Een leidraad op mijn levenspad en in mijn coaching sessies.
Vertrouwen en geduld in mezelf, mijn medemens en het leven spelen ook een grote rol.
Ik ben gedreven en steeds op zoek naar de zin van het leven.
Ik voel heel veel dingen intuïtief aan.
Ik ben een gevoelsmens, ik ben hooggevoelig en  hoogsensitief
Mijn gevoelens en emoties verwerk ik op doek of papier met acryl, waterverf of houtskool. Ik ga hierbij heel intuïtief te werk. Het proces dat ik zelf doorloop tijdens het schilderen is voor mij belangrijk. Ik wil immers via mijn kunst mijn verhaal vertellen. Een werk is voor mij dan ook ‘af’ als ik zelf het verhaal in mijn werk kan lezen.

Ik ben sociaal  en geniet van family-time met partner, kinderen, kleinkinderen en ouders en van babbels met vriendinnen maar heb ook nood aan tijd voor mezelf, alleen zijn.

Ik  ben vriendelijk, respectvol naar anderen.
Ik ben dienstbaar naar mezelf en anderen.
Ik  ben een dromer en soms nog kinderlijk naïef.
Ik lees en leer graag en ik geef aan wat ik leer mijn eigen draai.
Ik hou van rust en stilte die ik in de natuur vind tijdens mijn wandelingen
en ik kan net zo goed lekker uit de bol gaan op de dansvloer.

Ik geniet van het leven.

Even voorstellen

Ik ben Linda en ben in 2014 ziek geworden, een burn-out.
Ik ben toen beginnen schilderen en ik heb mij daar verder in bekwaamd, dus ik ben nu een kunstenares. Ik heb er zelfs een bijberoep van gemaakt als creatief therapeut.

Hoe ben je begonnen als kunstenares?

Toen ik in 2014 ziek werd, zei mijn arts en osteopaat dat ik dringend mijn hoofd moest tot rust brengen. Ik heb van alles geprobeerd, maar dat lukte niet. Tot mijn vriendin zei: ‘Linda, je begint te schilderen en ik garandeer u, binnen de kortste keren, denk je niet meer na.

Het toeval wil, dat ik een schildersezel en spullen in huis had staan. Ik heb die naar mijn keuken gesleurd, een doek op mijn ezel gezet, ik heb daar een uur naar staan kijken: ‘Wat moet ik hiermee?’, want ik was overtuigd dat ik niet creatief was. Dat ik niet kon tekenen, dat ik niet kon schilderen. Na een tijdje dacht ik ‘ik zal hier al eens een kleur kiezen, een borstel pakken en er een streep op zetten. En zien wat er gebeurt.

En van die één streep kwamen er meerdere strepen. Op een gegeven moment was ik zo moe en realiseerde ik me dat ik 3 uur verder was. Ik had in 3 uur niet gedacht en mijn zag niet meer wit en stond vol met strepen.

Mijn eerste reactie was toen ik dat zag ‘Zie je wel dat je dat niet kan, hoe lelijk is dit.’ Toen ik er langer en langer naar keek, zag ik dat het schilderij mij een verhaal vertelde. Het verhaal van mijn burn-out. Hoe ik daar was geraakt. En het gaf aan hoe ik er terug uit kon geraken. Dat schilderij heeft er eigenlijk voor gezorgd dat ik hier vandaag nu zit. Gezond en wel. En dat ik met mijn schilderijen in de appartementen van Chrisje mag hangen.

Hoe omschrijf je jouw stijl?

Toen ik begon te schilderen waren dat in eerste plaats vegen. Vegen om mijn emoties in dat doek te krijgen. Op den duur wou ik toch – perfectionistisch als ik ben – mij verder bekwamen in dat schilderen en begon ik toch mij in te lezen en filmpjes te bekijken van andere kunstenaars. Aangezien ik totaal geen technische kennis had, was het voor mij belangrijk om dat gevoel erin te krijgen. Ik heb mezelf geleerd om dat gevoel op die canvas te krijgen. Heel diep naar binnen te gaan en hetgeen ik dan voel langs mijn arm via mijn hand door de borstel op het canvas te krijgen. Zonder in het denken te schieten, zonder persé een plan te hebben, zonder te moeten nadenken over wat ik ga schilderen. Nee, gewoonweg voelen, en voelen welke kleur heeft dat, en laat dat maar stromen. Zo schilder ik. Ik denk daar niet over na. Zonder plan.

Waar heb je al geëxposeerd?

Mijn eerste expositie is er gekomen, nadat ik 8 maanden aan het schilderen was. Waarvan ik er eigenlijk nog 2 maanden van in de gips had gelegen, waardoor ik niet kon schilderen. Maar in die 6 maanden had ik toch een 60 à 70 werken bij elkaar geschilderd. Ik was toen ook in therapie en mijn therapeute zei op een bepaald moment ‘Binnenkort ga je jouw verhaal vertellen.’ ‘Mijn verhaal vertellen?’ ‘Ja,’ zei ze, ‘je gaat dat samenbrengen. ‘Exposeren dus?’ ‘Ja, je gaat exposeren.’

Op het moment dat ik daar wegreed, moest ik een boodschap doen. Op de weg waar ik de boodschappen moest doen, daarachter was een kunstencentrum gelegen. Ik maakte met mezelf de afspraak. ‘OK, je gaat hier binnen en je gaat je informeren. Als er plek is, ga je dat gewoon vastleggen.’ Dus ik daarbinnen, de vragen gesteld en ja, er was plek. 6 weken later heb ik mijn eerste expositie gedaan in het kunstencentrum Kaleidoscoop in Mortsel.

Een jaar later of zelfs een half jaar later heb ik geëxposeerd in de theaterzaal van Cartouche Edegem. En een jaar later heb ik in een beginnende galerij Exposum in Zwijndrecht tentoongesteld.

Welke expo heeft op jouw de meeste indruk gemaakt?

Eigenlijk de eerste en de derde. De eerste omdat ik toen van mijn therapeute de opdracht kreeg om te exposeren. Maar ik had daar geen verwachtingen. Ik had nooit gedacht dat iemand zou geïnteresseerd zijn in mijn kunst. En na de vernissage bleek ik 23 werken van de 60 waren verkocht. Dat was onwezenlijk voor mij. De derde dat was omdat ik in een pas opgestarte galerij stond, maar dan wel een echte galerij, waar de werken veel mooier tot hun recht kwamen. Dat deed mij heel veel plezier om die dan naar waarde geschat worden. En ook daar heb ik 14 van 40 werken verkocht. Dus dat was heel aangenaam om mee te maken.

Wat inspireert je?

De inspiratie vind ik in mezelf. Dat zijn waarschijnlijk allemaal indrukken, die ik opdoe tijdens mijn wandelingen in de natuur. Maar ook dingen, die mij overkomen in mijn dagdagelijkse leven, waaraan emoties aan gekoppeld zijn. En het zijn die emoties eigenlijk, die ik op het canvas smijt.

Wie is jouw grote voorbeeld? Wie inspireert je?

Dat is een moeilijke vraag voor mij, want ik ben niet iemand die idolen heeft of opkijkt naar mensen. Voor mij is iedereen gelijkwaardig en iedereen mag zijn ding doen. Als ik dan toch iemand moet vernoemen, dan kies ik voor Carmen Herrera, die op haar 89-jarige leeftijd haar eerste schilderij verkocht heeft. Dat is voor mij zoiets ‘als je een droom hebt, ga er dan voor. Twijfel niet, doe dat gewoon.

Wie is jouw ideale klant?

Iemand, die geraakt wordt door mijn verhaal. Door het verhaal van het kunstwerk. Ik kan alleen maar een werk verkopen, als dat bij de juiste persoon terecht komt.

Op welk werk ben je het meest trots?

Eén van de eerste grote – qua afmetingen – schilderwerken op het moment dat mijn dochter in arbeid was in de bevallingskamer van mijn eerste kleindochter. Daar heb ik een hele nacht aan geschilderd en op het moment – om 14 uur ‘s middags – was dat werk voor mij af. Achteraf bleek dat dat net het tijdstip is dat mijn kleindochter is geboren.

Hoe verloopt jouw creatief proces?

Als ik in de flow ben, ben ik in de flow. Ik moet dat voelen. Soms is het ‘ja, het is het moment, het gaat komen’ en dan trek ik mij terug in mijn atelier. Ik heb altijd een aantal lege canvassen staan en er is altijd wel een canvas dat roept ‘pakt mij’. Dat heeft dan te maken met vorm en afmeting. Ik zet dat op mijn ezel en dan komt het allemaal vanzelf.

Dan komt het kleurenpallet daar en dan begin ik te spelen. Terwijl ik schilder, ben ik in meditatieve staat. Ik ben dan van de wereld. Ik hoor of zie niks meer. Dan ben ik zo in die doek gezogen en laat ik mij gaan en speel ik. Dan komt er een moment ‘ja, het is klaar’ en het doek vertelt mij een verhaal en dan weet ik dat het klaar is. En er zijn momenten bij dat ik heel productief ben, dat ik van het één schilderij naar het ander vlieg. En er zijn momenten bij waarbij het droog ligt, dat er niks komt. Maar dat is voor mij ook goed.

Wanneer is een werk ‘kunst’?

Ik zeg altijd – en dat is misschien een beetje oneerbiedig naar mijn ideale klant – maar iets wordt kunst, als een zot er geld voor geeft en zegt ‘het is kunst’. Het klinkt oneerbiedig, maar er moet maar één iemand zijn die uw verhaal koopt, erin gelooft en ervoor wil gaan. Dat is mijn overtuiging. Er zijn altijd wel mensen, die zeggen ‘dat zijn wat strepen op een doek’. Dan zeg ik ‘begint er maar aan en zet wat strepen op een doek. Wat houdt u dan tegen. Maar kan jij een verhaal vertellen met die strepen op dat doek. Ik kan met mijn werken een verhaal vertellen en dat maakt voor mij dat mijn werk kunst is.

Wat is jouw volgende stap? Hoe ziet de toekomst eruit?

Nu hoop ik dat ik een beetje verder dan mijn zolder zichtbaar wordt. Die kans krijg ik, maar dat mag wat verder gaan dan Antwerpen. Dat mag verder reiken dan België. Ik heb het gevoel dat ik er klaar voor ben. Ik heb nu ruimte gecreëerd in mijn atelier voor nieuw werk en ik voel er inspiratie is. Ik heb een tijd gevoeld ‘het staat hier te vol, je moet niet aan iets nieuw beginnen. Er moet eerst wat weg.’ Nu is er ruimte en ik voel dat het terug gaat komen en ik voel dat ik dieper kan gaan in mezelf, zodat mijn werken meer diepgang krijgen en mijn verhaal straffer wordt. Ik hoop daar verder in te kunnen groeien.

Her Eden

In het appartement Helena at Friday hebben we in de slaapkamer een werk opgehangen ‘Her Eden’. Ik heb dat onlangs geschilderd, ik heb daar heel lang aan gewerkt ook, omdat dat het resultaat is van al mijn impressies van mijn wandelingen in de natuur op de plek waar ik nu woon. In het begin van de Coronacrisis moesten wij verhuizen van Borsbeek naar Vlimmeren en het huis waar ik nu woon, daar ben ik thuis gekomen. Dat voelde – ook al is dat een huurhuis – een plek waar ik hoor.

Waar ik enorm in connectie met de natuur leef. Ik heb geprobeerd om mezelf als een ballerina, die door de natuur walst eigenlijk, daarop te zetten. Ik heb daar koperverf in verwerkt, wat voor mij de zon is, die op de aarde schijnt en in alle mogelijke tinten kleur geeft aan de wereld. Ik hou van de zon en de warmte en ik heb van de zomer heel wat gewandeld in de bossen. Ik denk dat mijn expressie van mijn impressies is.

Bekijk de werken van Linda hier.